‘Δεν ξερω τι γινεται.Ολα μου πανε στραβα.Ξερεις ποση προσπαθεια θελει για να μην κατρακυλησω οπως παλια;Και ειμαι μονη.Αυτο το ‘μονη’ το εχω σιχαθει.Κανενας δεν ειναι εκει να με στηριξει, κανενας δεν ειναι εκει, γενικα.Και εσυ;Εσυ συνεχεια εμφανιζεσαι και μετα φευγεις, λες και παιζεις ενα παιχνιδι που εγω δεν εχω συναισθηση τους ορους του.Και η καθε φυγη σου με ποναει.Και η καθε εξαφανιση σου λεω οτι θα ειναι η τελευταια.Και εκει εκει που βρηκα την δυναμη να φυγω εγω τελευταια και να πω τερμα, εμφανιζεσαι παλι μπροστα μου.Καθομουν και σε παρατηρουσα και εσυ μου εριξες δυο-τρεις φευγαλεες ματιες.Για να μην παρω θαρρος, νομιζω.Με το τσιγαρο στο χερι, οπως παντα.Με το νεκρο, περιπαιχτικο σου βλεμμα, οπως παντα.Και μου ‘χες λειψει.Λες και το ‘ξερες και εμφανιστηκες για να με χλευασεις.Λες και ηταν ο δικος σου τροπος να μου πεις οτι τους ρολους του παιχνιδιου τους θετεις εσυ, και οτι εγω ειμαι απλα ενα πιονι.Ασημανη.Δεν ξερω.Αυτη η αβεβαιοτητα με σκοτωνει.Εγω που ηξερα καλα τι ηθελα και ημουν σιγουρη, τωρα δεν ξερω.Ανατραπηκαν ολα.Και φοβαμαι.’
(Source: misslookingforaprince, via gdby121)